این پژوهش باهدف شناسایی الگوی توزیع و روند تغییرات دمای میانگین، حداقل و حداکثر در ایستگاه سینوپتیک تبریز طی دوره ۱۹۷۵-۲۰۲۴ و نیز برآورد تغییرات آینده بر پایه سناریوهای جدید انجام شد. بدین منظور روندها با آزمون ناپارامتری من–کندال و شیب سن ارزیابی شد و برای تصویر‌سازی آینده، از مدل‌های CMIP6 با دوره پایه ۱۹۹۵-۲۰۱۴ و چهار بازه زمانی ۲۰ساله (۲۰۲۰-۲۰۳۹، ۲۰۴۰-۲۰۵۹، ۲۰۶۰-۲۰۷۹، ۲۰۸۰-۲۰۹۹) در سناریوهای SSP1-2.6، SSP2-4.5، SSP3-7-0، SSP5-8.5 بهره گرفته شد. نتایج نشان داد که در دوره مشاهده‌ای، میانگین سالانه دما از ۱۲.۴به ۱۴.۱ درجه سلسیوس افزایش‌یافته و روند دمای حداکثر معنی‌دار و افزایشی بوده و شیب سن آن ۰.۰۵۸ درجه سانتی‌گراد در سال محاسبه گردید. دمای حداقل نیز با شیب ۰.۰۳۴ درجه سانتی‌گراد در سال افزایشی و معنادار است. در تصویرسازی‌های صورت‌گرفته، همه ماه‌ها و سناریوها افزایش دما را نشان می‌دهند؛ در سناریوهای ملایم، افزایش عمدتاً ۱ تا ۲ و در سناریو SSP5-8.5 دمای حداکثر تا ۶ تا ۸ درجه سلسیوس افرایش می‌یابد. یافته‌های این پژوهش نشان داد که تحلیل‌های کوتاه‌مدت به دلیل وجود نوسانات اقلیمی از قطعیت کمتری برخوردارند؛ ازاین‌رو بررسی‌های بلندمدت همراه با بهره‌گیری از رویکردهای چندمدلی می‌تواند نتایج معتبرتر و قابل‌اتکاتری ارائه دهد.